خانه ی رؤیاها         

اولین شب زمستون بود، زمین رو لایه ی نازکی از برف پوشونده بود و سکوت غریبی شهر رو فرا گرفته بود.تنها چیزی که یکپارچگی برفای روی زمین رو به هم می زد، ردپای پسرکی 5 تا 6 ساله بود.پسرک خیلی می ترسید، ترسی که نه از تاریکی و شب بلکه از فردا و فرداها ی بعدی بود.وقتی به دنیا اومد مادرش رو از دست داد و پدرش هم چند ماهی می شد که به خاطر کار زیاد از این دنیا رفته بود؛ به خاطر همین پسرک تنها و بی کس شده بود.با این سن کم روزها رو به سختی کار می کرد؛ با پول کمی که می گرفت فقط می تونست خودش رو سیر نگه داره.

پسرک از راه رفتن زیاد خسته شده بود اما چاره ای هم به جز راه رفتن نداشت.برف همه جا رو پوشونده بود و جایی واسه نشستن و استراحت کردن نبود؛پاهای کوچیک پسرک سست شده بودو به سختی قدم برمیداشت.یه دفه چشمش به سکوی خونه ای افتاد که قسمت کوچیکی از اون خالی از برف بود ؛پسرک خیلی خوشحال شد، تصمیم گرفت چند لحظه ای رو اونجا استراحت کنه و بعد به راه خودش ادامه بده ، اما از شدت خستگی همونجا خوابش برد.

وقتی بیدار شد خودش رو توی یک اطاق بزرگ و روی یک تخت قشنگ دید که اطراف اون تخت زن و مرد سالخورده ای ایستاده بودند.پسرک ماتش برده بود با خودش گفت حتماً هنوز خوابم،شایدم مردم اینجام حتماً بهشته.زن سالخورده اومد جلو تر و در حالی که دست پسرک رو تو دستش گرفته بود گفت:این پسر رو خدا به ما هدیه داده، حتی تو خوابم نمی دیدم جواب دعا هامو اینجوری بگیرم.پسرک هنوز ساکت بود و به اطرافش نگاه می کرد، کم کم داشت باور می کرد که نه تو خوابه نه اینکه مرده.زن و مرد که به آرزوی خودشون رسیده بودند نگه داریه پسرک رو به عهده گرفتند.

روزهای رؤیاییه پسرک یکی پس از دیگری گذشت،پسرک بزرگ شد و اون زن و مرد مهربون و نیکوکار از دنیا رفتند.پسرک که حالا مرد میانسالی شده بود یکی از ثروت مندای بزرگ اون شهر بود.

یکی از شبای سفید پوش زمستون که داشت قدم زنان به خونه بر می گشت، خاطره ای مثل برق از جلوی چشماش گذشت،خاطره ای که زندگیشو به کلی عوض کرده بود.اون شبی رو یادش اومد که حتی جایی واسه چند لحظه نشستن نداشت؛ با خودش گفت: اگه اون زن و مرد منو نجات نمی دادن و پیش خودشون نمی بردن زنده می موندم؟ یعنی واسه ی همه ی بچه های بی سرپرست چنین پدر و مادری وجود داره که از اونا مراقبت کنن؟ سؤالای زیادی تو ذهنش بود که برای خیلی از اونا جوابی نداشت؛ تا اینکه یه دفه فکری به ذهنش رسید و تصمیم گرفت واسه تمام بچه های بی سرپرست یه خونه ی خیلی بزرگ بسازه تا شبای زمستون رو از پشت پنجره  و توی اطاق گرم تجربه کنند نه تو خیابون سرد و وسط برف.با ثروتی که از پیر مرد براش به ارث مونده بود اون خونه رو ساخت و مدتی نگذشت که اون خونه پر شد از بچه های قد و نیم قد.

از اون زمان به بعد دیگه هیچ بچه ی بی سر پناهی توی شهر نبود و زمستون هم دیگه اشکای هیچ خردسالی رو ندید.