میمه و روستای زیادآباد برسر راه ارتباطی شمال به جنوب کشور (تهران - اصفهان) قرار دارد .

شهر میمه دارای توابع زیر است :

(روستای زیادآباد ویو – شهروزوان – چغاده – خسرو آباد – رباط آقا کمال – سعید آباد – قاسم آباد – مرغ آباد – ونداده – حسن رباط – لوشاب – لای بید – موته )

جمعیت کل منطقه براساس سرشماری سال 70 بالغ بر 22500 نفر بوده است . کشاورزی در منطقه دارای اهمیت زیادی است به طوری که هر خانواده دارای مستغلاتی است . محصولات عمده ی کشاورزی علاوه بر گندوم که از تقدس خاصی برخوردار است عبارتند از : انگور – سیب زمینی- پیاز و انواع مختلف میوه ها که احتیاجات شخصی مردم را براورده می سازد . علاوه بر کشاورزی و دامداری که به صورت سنتی انجام می شود اخیرا معدن داری و مرغداری نیز در منطقه رواج یافته است .

این منطقه دارای معادن و ذخایر زیر زمینی آبی و غیر آبی فراوانی است .

پوشش گیاهی شمال این منطقه یکی از زیستگاه های حیوانات وحشی و معروف کشور می باشد .

منطقه حفاظت شده ی موته محل زیست حیوانات گوناگونی نظیر آهو – بزکوهی – پلنگ – گرگ – شغال – کفتار و انواع بیشماری از پرندگان و گیاهان وحشی دارویی و غیر دارویی است.

آب منطقه از طریق قنات ها و اخیرا از آب شرب کوهرنگ تامین می شود .

قنات مزد آباد میمه پر آب ترین قنات و ساخت داخلی آن بی نظیر است و قنات ویو (زیاد آباد) قدیمی ترین و طولانی ترین قنات منطقه است .

معادن عمده ی منطقه عبارتند از: طلا – سرب – خاک چینی – سنگ های تزئینی و مرمر .

معدن طلای موته تنها معدن استحصال طلا در خاور میانه محصوب می شود.

معدن سنگ مرمر تخت سرخ دارای سنگ معدن قرمز و معادن لای بید و شوراب دارای سنگ های تزئینی صادراتی هستند.

آب هوای روستای زیادآباد و میمه کوهستانی و جزء مناطق  سردسیر به حساب می آید و این به مناسبت همجواری با رشته کوه کرکس در شرق و دامنه های زاگرس در غرب است .

این منطقه عموما ییلاقی و دارای تابستانهای دلپذیر است.

دامنه کوه ها و چشمه سارها و مزارع محل تفرج افراد بومی و غیر بومی می باشد.  

منبع : تاثیر زوال گویش محلی میمه بر فرهنگ میمه (محقق : مهدی یعقوبیان)