در گویش میمه ای کنونی لغاتی یافت می شود که در زبان های فارسی باستان از جمله اوستایی و خود فارسی باستان با اندک تفاوتی به کار گرفته می شده اند .

لفظ میمه به هر صورت که ادا گردد تحقیقا هم ریشه ی کلمات ( می به لفظ فارسی میانه یعنی می ) و مو به لفظ میانه است. (می در نزد زردشتیان دارای اهمیت مذهبی بوده است . این نکته و رسومات دیگری نظیر : آب و جارو زنی درب منازل و لذت بردن از آتش طبیعی و جمع شدن دور آن و احترام به روشنایی و بر گذاری برخی مراسم کهن که هنوز گاه گاهی انجام می شود و بالاخره مقدس دانستن گندم که یادآور گفته ی زردشت است که می گفت : (هر کس گندم بکارد تخم راستی می افشاند ) رابطه ی تاریخی مردم این منطقه را با مردم عهد باستان نشان می دهد .

نام برخی از محل ها در منطقه حکایت از کهن بودن آن دارد. از جمله نام روستاهای ویو و موته و ونداده و ازان که شرح مختصری از آن ها ذکر می شود :

1)      ویو : نام محلی زیادآباد است که روستایی است در مغرب میمه . شباهت اسمی این روستا نیز با واژه اوستایی (vayu) که ایزد باد است قابل توجه است .